در کهن‌اسطوره‌های یونانی، لِتِه [Lethe = فراموشیِ کامل] نام سرحدی ترین رودِ دنیای زیرین است که در غار خواب [Hypnos] جریان دارد و از آن به دره الایزیوم که جایگاه ارواح فضیلتمند است می‌رود؛ ارواح درگذشتگان با نوشیدنِ جرعه ای از آب لته هویت و هستیِ پیشین خود در جهانِ زندگان را فراموش می کنند، که این شرط سکونت در جهان زیرین است.

دوست داشتم میان Lethe یونانی و Lete لاتینی [مرگ، مرگ‌آوری] هم ارتباطی باشد، که گویا نیست. حتی تاکید کرده اند که این دو لِتِه هیچ سرمنشاء مشترکی ندارند. شاید کلیما هم که ایده تناظر مرگ و فراموشی را در ذهن می پرورانید نیم‌نگاهی به این داشت. ولی اینها مهم نیست.

فکر کنید در بهشت موعود با آن «جنات تجری من تحتها الانهار»، رودهایی که قرار است جاری از عسل و شیر و شراب و آبی باشند که روح عمری را در آرزوی‌شان سر کرده، همگی حاوی اکسیر فراموشی نیز باشند. با اولین جرعه‌ای که روح از آن می‌نوشد از هستنِ خود منفصل شده، دیگر به یاد نخواهد آورد چه بوده و چه خواهد شد و اصلا آنجا چه می‌کند؛ روح از یاد می‌برد که آیا به تازگی گرد و خاکِ سفرِ مرگ را تکانده یا که برعکس، بارِ سفر-سته‌یِ صعود (هبوط؟) به جهان زندگان بوده؛ پس فرمانروای دنیای پس از مرگ، هادس یا هر خدای دیگری، دوباره راهیِ جهان زِبَرینش می کند و...بازی خدایان ادامه می‌یابد.