گذشته از همه این چیزها، مجریِ عدالت قاضی نیست.(یگانه کاری که قاضی دارد گرفتن دستمزد خود است). آنچه مجریِ عدالت است تعالیم و دستورهاست. دستور سال 1937 عبارت از ده سال، بیست سال و چوبه‌ی اعدام بود. تعالیم سال 1943، بیست سال اعمال شاقه و چوبه‌ی دار بود. تعالیم سال 1945، ده سال حبس برای همه کس، به اضافه‌ی پنج سال پوزه بند بود. (و کارگر برای سه نقشه پنج ساله از این راه گردآورده می شد). دستور سال 1949 چنین می گفت: بیست و پنج سال برای همه. [...] و همه دیوارهای سالن انتظار دادگاه را نوشته ها و نقش هایی فراگرفته است که با مداد یا نوک میخ رقم زده شده است: «حکم مرگ من داده شد.»،«حکم بیست و پنج سال حبسِ من داده شد.»،«حکم ده سال حبسِ من داده شد.» این نوشته ها را پاک نمی کنند؛ پندآموز می تواند باشد: بلرز، سر فرود بیار و گمان نبر که بتوانی با رفتارت چیزی را تغییر بدهی [...] قضات بیرون رفتند، سیگاری دود کردند و به سالن برگشتند: ده سال حبس، به اضافه سه سال پوزه بند.