- این که در ادیان ابراهیمی نِسیان و شیطان مقارن یکدیگر تفسیر شدهاند میتواند معنای دیگری نیز داشته باشد: یاد، گرفتاریست و فراموشی، رهایی. آن که بیشتر یادآوری میکند بر قیودِ کیفیت وجودی خود آگاهتر است و آن که فراموشکارتر است هرچند گناهآلود اما به هر حال فارغالبالتر. از اینرو شیطان به مثابه منشاء شرور حتماً باید مایه منتهای نسیان نیز باشد. در اتوپیای او همه گنگهای خوابدیده در لازمان و لامکان خویش غوطهورند.
- اما اتوپیای به یادآورندگان چگونه است؟ آنها که خاطری دائمی دارند و نه فقط مطلقاً از یاد نمیبرند بلکه در احضار محض خاطره به سر میبرند. اپیزود سوم سریال آینه سیاه [Black Mirror] میتواند پاسخی برای این سوال باشد، جایی که «خاطره محض» در ترمی برگسونی برای به عینیت رسیدن، ادراک را با کمک تکنولوژی دور میزند و در نوع خود جهنمی میسازد فراتر از اتوپیای شیطان.
+ نوشته شده در
23 Jun 2017ساعت 0:24 توسط نوستالژیک
|