تفاوتِ ظریفِ بین مُنزوی‌ها و تنهایان. «منزوی» اسمِ فاعل است از باب انفعال، ولی گولِ ظاهرش را نخورید، که فاعلینِ بابِ انفعال همگی قلّابی‌اند و متناقض‌نما؛ که همگی در عین فاعلیت «مُنفَعِل‌»اند: منزوی، یک «تنهاشده» است و نه یک تنهایی‌گُزیده. بر خلاف «تنها» که اصلا از آن‌رو که [خود]آگاهانه با دیگران است، تنهاست. منزوی تظاهر می‌کند «جهنم، دیگرانند». تنها، روزی هزاربار پوستش وَرمیاید.