مضمون تمام متن [که تکه‌ای از اسناد سازمان CIA است که اخیرا مجله فارن پالیسی منتشر کرده] درباره قابلیتهای شیمیایی عراق است. گزارشگر سیا می‌نویسد عراقیها برای کشاندن ایران به پای میز مذاکره در صورت لزوم حتی مناطق مسکونی غیرنظامی را [اگر آن اسم خاصِQom واقعا قم باشد] بمباران خواهند کرد. چرا این جمله به نظر کسی آنقدر مهم آمده که آندرلاینش کند؟ شاید هیچوقت معلوم نشود تا چه حد باید این «بمباران منطقه غیرنظامی» را در متنی که «شیمیایی» مضاف‌ّالیهی مکرر است در پیوستگی با کلیت متن دانست. و تا چه حد باید به خود بلرزیم از فاجعه‌ای که راوی خونسرد سیا احتمال وقوعش را می‌دهد یعنی بمباران شیمیایی یک شهر بزرگ. گزارشهای سیا البته همیشه به این ناواضحی‌ نیست: «اگر ایرانی‌ها موفق شوند بصره را بگیرند جنگ تمام می‌شود.» واکنش ریگان؟ عکسهای ماهواره‌ای‌اش را در اختیار صدام می‌گذارد تا «دقیقتر» شیمیایی کند. اینجا «سیاست» دیگر جدی‌تر از محتویات رسالات فلان فیلسوف یونانی و انگلیسی و آلمانی یا پُلی‌کپی‌های ضدامپریالیستیِ روبروی دانشگاه تهران می‌شود؛ گروگانگیریِ باحالِ چند کارمند یک ساختمان کلنگی، مک‌فارلین، فاو، پاتک شیمیایی. گزارشگر خونسرد سیا البته قصه نمی‌بافد، سرنوشت ملتی را می‌بافد. آنچه در دوسیه‌های او آمده را در کمتر رساله‌ای به این صراحت خواهیم یافت: گامهای خود را محتاطانه بردارید، زمین سیاست بدجوری می‌کُشد.

*به تاریخ 23 مارچ 1984