«هر آنتی‌تزی، مذهبی، اخلاقی[Ethical یا Moral]، اقتصادی و غیره [در نهایت] به آنتی‌تزی سیاسی تبدیل خواهد شد، چنانچه به اندازه کافی قدرتمند باشد تا انسانها را به طور کارآمدی بر مبنایِ دوست و دشمن دسته‌بندی‌ کند. امر سیاسی در خودِ بطنِ نبرد نهفته نیست که قوانینِ نظامی، روانشناختی و فنیِ خاصِ خود را دارد، بلکه در شیوه رفتاری‌ست که از طریق این امکان، این برآوَردِ واضحِ وضعیتِ عینی، تعیّن می‌یابد و از رهگذر آن، قدرتِ تمیز صحیح بین دشمن واقعی و دوستِ واقعی را فراهم میاورد.» [کارل اشمیت، The Concept Of The Political]مقایسه شود با:

«حتی حالا...چنین به نظر می رسد که همه‌چیز سیاسی است. اما قطعا روشن خواهد شد که سرانجامِ کار در تناظری معکوس با [جنبشِ] اصلاح است: [در 1848] همه چیز شبیه جنبشی دینی به نظر رسید و سیاسی شد. اینک همه‌چیز شبیهِ امور سیاسی به نظر می‌رسد اما در نهایت به جنبشی دینی بدل خواهد شد.» [کی‌یر کگور]