-
یک پارتیزان واقعی تنها وقتی فرار میکند که نقشه ای برای قیقاج زدن داشته باشد. منحصرا در این صورت است که فرار، تبدیل به «تاکتیک» می شود؛ و این لحظه ی خطیر مرزبندی با آنهایی ست که فرار را «استراتژی» متعاقب شکست می دانند. پارتیزان واقعی اتفاقا در اوج موفقیت است که فرار می کند. استراتژی: پیروزی/مرگ. او هر وجه سومی را تعریف نشده باقی میگذارد. اغلب مردم ولی زنده اند و ناموفق، همیشه راه سومی در آستین دارند و فرارهایشان هم استراتژیک است. حالا من و تو هم یکی از همان ها. چه اهمیتی دارد؟