آلبر کامو در یک تک‌نگاری می نویسد: «تصمیم هایش خشن و به نحوی بی منطق قاطع، مثل همه ی آدم های ضعیف.» احتمالا آدم های قوی، همه مصالحه‎گرا و به نحوی «منطقی»، مردد و دودلند. آیا تردید و تولِرانس، شروط لازم قدرتمندی در نهایت آنند؟ شاید، ولی نه شروط کافی. نمی توان انکار کرد که با وجود تمام بدبینی ها، ناامیدی‌ها و هیهاتها، برآیند نگاه طیف وسیعی از مردم فارغ از استیصالشان، به کلیتِ پدیده ای که خاتمی آن را نمایندگی میکند مثبت است و این جز ناشی از وجود خصیصه ای منحصر به فرد در وجود او نمیتواند باشد. در یک نگاه کلی‎تر، احتمالا مردد بودن همیشه هم نتایج بدی به بار نمیاورد به شرطی که در چارچوب عقلانیت باقی بماند. همانطور که تردید خاتمی در مورد میرحسین جواب داد و احتمالا با دو گفته تا حدودی متضاد بالا، درباره انتخابات پیش رو هم جواب خواهد داد و البته در مورد ماجرای کوی دانشگاه و سایر بحرانهای دوره خودش جواب نداد. این تردید، نمی‎گویم مذبذب مآبی، ویژگی خاتمی است و شاید شاید شاید همانقدر که لج من و امثال من را در میاورد بعضا در جهات مثبتی هم کار کند. محمدامین سازگارنژاد در مصاحبه ای درباره سفرهای پیشاانتخاباتیِ خرداد 76 گفته بود:«خاتمی به شیراز رفت و در دانشگاه شیراز گفت آمده ام فضای انتخابات را گرم کنم؛ این حرف هم در شیراز و هم در تهران مورد اعتراض قرار گرفت و به اوگفتند اگر بنای حضور فعال و پیروزمندانه در انتخابات را ندارید در حمایت از شما تجدید نظر کنیم. این مساله موجب شد خاتمی در اسفند ماه در دانشگاه تهران بگوید: آمدیم تا پیروز شویم.»

می بینید؟ از همان روز اول هم مردد بود. همین است که هست.

-

پانوشت: نه شرایط فراهم آمد و نه توافقی حاصل شد بااینحال خاتمی با حضور در حوزه رای‌گیری دماوند[!] در انتخابات مجلس ۹۰ شرکت کرد و از سوی عام و خاص مورد تمسخر قرار گرفت.

پانوشتی که خیلی بعدا اضافه شد: با وقایع اتفاق افتاده در خرداد 92، از شرکت او در انتخابات مجلس اعاده حیثیت شد!