عشق را آتشی است که چون در دل اوفتد هر چه در دل یابد بسوزد،تا حدی که صورت معشوق را نیز از دل محو کند.مجنون مگر در این سوزش بود،گفتند لیلی آمد، گفت من خود لیلی ام و سر به گریبان فراغت فرو برد،لیلی گفت سر بر آر که منم محبوب تو، آخر بنگر که از که می مانی باز؟ گفت اِلیک عنّی، فان حُبّک قد شَغلَنی عَنکِ.