«بابی ساندز: انتقامِ ما، خنده های کودکانمان خواهد بود.» پارسال در چنین روزهایی بود که یک روانپزشک-زندانی عقیدتی در کوبا به نام گیِرمو فاریناس بعد از 130 روز اعتصاب غذا و در حالیکه در شرفِ مرگ قرار داشت به اعتصاب غذای خود پایان داد. او در اعتراض به مرگ هم بندش اورلاندو زاپاتا که پس از 85 روز اعتصاب غذا درگذشته بود اعتصاب غذای نامحدود خود را شروع کرد و در نهایت پس از موافقت دولت رائول کاسترو با آزادی 52 زندانی عقیدتی دست از اعتصاب غذا کشید. وی با اعلام فرجه‌ای به دولت اعلام کرده بود اگر ظرف یکماه این افراد به خانه بازنگردند، نه تنها او بلکه دسته های گسترده‎تری از مردم نیز دوباره دست به اعتصاب غذا خواهند زد. نکته اینجاست که فاریناس 130 روز به تمام سیگنالهای رمانتیک خارج از زندان دستِ رد زد تا کنش اعتراضی‌اش را از تهی شدن از مفهوم حفظ کند.

*بهتر نیست آنها که دل دیدن اعتصاب غذای دیگران را ندارند لااقل به جای چسناله و التماس و درخواست که در نهایت به تضعیف روحیه او ختم می‏‎شود، فقط به تصمیمش احترام بگذارند و تا آخر از او حمایت کنند؟