«آن چه افکار عمومی مینامیم معمولا احساسات عمومی است» یادم نیست از بنجامین دیزائیلی است یا لینکلن اما انگار در مورد انتخاباتهای شورای شهر بدجوری صدق میکند. من نمیدانم در جامعه ای با رفتاری شدیدا توده‎وار، انتخاب سلبریتی‎ها و ورزشکاران از سوی مردم برای حضور در عرصه سیاسی را میتوان به معنای به فاک رفتن بومیِ اذهان آن جامعه دانست و یا اینکه اصولا در همه جای دنیا مردم به هر کس که بیشتر در تلویزیون ببینندش رای میدهند؟ مثلا امکانش هست روزی شکیل اونیل و اپرا وینفری سناتور شوند؟ ولی امیدوارم این بار علاوه بر سردار طلایی و چمران،کسان دیگری هم حق ورود به شورای شهر تهران را پیدا کنند. من یکی که دیگر در هیچ انتخاباتی شرکت نمیکنم اگر غیر از این باشد [میدونم تهدید قانع کننده ای نبود].