«در ايران عقيده عموم بر اين است که احمدي نژاد محافظه کار در انتخابات بعدي رياست جمهوري که قرار است در بهار آينده برگزار شود باز هم به عنوان رئيس جمهور ايران انتخاب خواهد شد. اگر چه سياست هاي احمدي نژاد در حوزه اقتصاد باعث گراني و تورم شده و حتي انتقاد اصولگرايان را نيز برانگيخته اما هنوز هم رئيس جمهور ايران در بين مردم از محبوبيت بالايي برخوردار است. اصلاح طلبان اين نوع دولتمداري را سياست «خواباندن فشار ناشي از نارضايتي مردم» مي نامند. در مقابل طرفداران احمدي نژاد اين روش را «عمل به دولتمداري واقعي مبتني بر مردمسالاري» مي دانند. در بين ايرانيان نوعي بي اعتمادي تاريخي نسبت به سياستمداران وجود دارد. با اين همه شخصيت ساده، بي آلايش و مردمي احمدي نژاد تحسين مخالفان وي را نيز برمي انگيزد.»

این یک مشت است از خروار. آدم بعضی وقتها به این نتیجه می رسد که کیم فرمانروای کره شمالی کار خوبی کرده که چندین سال است اجازه ورود خبرنگاران خارجی را به کشورش نمی دهد. نگاه خبرنگاران خارجی همیشه ترسناک است؛ که نکند واقعیت همان چیزی باشد که آنها با فاصله ای که از متن ماجرا دارند، درباره ما می‌بینند. مایی که به قول آن انگلیسی نصف عمر خود را با تعارف کردن جلوی هر در ورودی تلف میکنیم، چرا باید در تحلیلهای سیاسی خود تعارف را کنار بگذاریم؟ شاید هم خبرنگاران خارجی هیچوقت نتوانند به عمق جامعه ایران نفوذ کنند. شاید آنها نهایتا بتوانند همچون شان پن فقط یک روبات وقایع نگار بدون قدرت تحلیل باشند یا مثلا حدّ اعلای هنرمندیشان تهیه گزارشی از یک گروه راک زیرزمینی معترض یا زوایای مخفی زندگی یک طلبه در تهران باشد. وقتی هنوز حتی خود مردم ایران از پیچیدگیهای سیاست در این کشور سر در نمیاورند تحلیلهای سی ثانیه‌ای خبرنگاران خارجی بیشتر به درد جذابتر کردن صفحه WORLD روزنامه خودشان میخورد و مازادش هم خرابتر کردن وجهه ایران است که تنها از دریچه همین قلم و دوربین‌ها بازنمایانده می‌شوند. به نظر میرسد آن چیزی که خبرنگاران خارجی از ایران بازتاب می دهند دروغ نیست اما همه واقعیت هم نیست و این بدترین نوع گزارش‌سازی‌ست که از یک فیل فقط خرطومش را تحلیل کرد.