"پرچمهای پدران ما" ی کلینت ایستوود رو دیدم. یک کپی کلیشه ای از " نجات سرباز رایان " اسپیلبرگ{حالا سرباز یا سرجوخه یا هر چی!} که میخواد بگه قهرمانان واقعی جنگ قهرمانان مرده ی جنگند. لانگ شاتهای صحنه ی پیاده شدن ارتش آمریکا به جزیره آیوجیمای ژاپن و مسلسلها و توپهای مخفی شده ای که آمریکایی ها رو درو میکنند کپی ضعیف شده ی صحنه پیاده شدن ارتش آمریکا به سواحل نورماندی در سرباز رایانه. یا صحنه ی اول فیلم که سرباز آمریکایی خنجر رو آروم وارد قلب ژاپنیه میکنه مشابه همون صحنه ایه در سرباز رایان که سرباز آلمانی خنجرو به قلب سرباز آمریکاییه فرو میکنه و جون دادنشو تماشا میکنه.  به اضافه اغراقهای الکی که فقط به هالیوودی تر کردن فیلم کمک کردند. مثلا" چه دلیلی داره یه لشگر آدم بدون هیچ برنامه ی شناسایی قبلی روی ساحل ژاپنی ها پیاده شن و درو شن؟! یا آب بستنهایی مثل کنده شدن سر یکی از سربازها و افتادن رو یه سرباز دیگه، جا گذاشتن سربازیکه افتاده توی آب و بهت بقیه سربازا و...! یا کلیشه هایی مثل صحنه ایکه سرباز سرخپوست آمریکایی که به آمریکا برگشته تا به عنوان قهرمان مورد تقدیر واقع بشه جلوی کافه خیابونو به هم میریزه، به خاطر اینکه طبق قانون ما " ورود سرخپوستها به کافه ممنوعه و ما حق نداریم راشون بدیم" یا جایی که دوست دختر یکی دیگه از همین مثلا" قهرمانای از جنگ برگشته بی مقدمه میره روی سن و دستشو میندازه گردن طرف و ژست میگیره میگه من دوست دخترشم! عکس بگیرین! یا کش اومدنهای الکی دو سوم پایانی، دیالوگهای شعاری و....به نظرم اگر عدالت بخواد برقرار شه اسکار باید یه راست تحویل "مردگان" مارتین اسکورسیزی بدشانس بشه.( عمرا" !)  یادداشت مستغاثی در همین باره: موش ها بر دیوار مشترک مافیا و FBI.

شناسنامه: The flags of our fathers. کارگردان: کلینت ایستوود. تهیه کننده: کلینت ایستوود و استیون اسپیلبرگ.بازیگران: رایان فیلیپ، جس برادفورد، ادام بیچ، بری پپر. محصول 2006 آمریکا.

.

 

۲. نگران بازیگرای پرواز در حباب سیروس مقدمم. {سیروس مقدم: کارگردان، آشنا به رگ خواب ایرانی ها، استاد ساختن فیلمهای در پیت پر کشش خوش آب و رنگ که آدم بداش کراوات دارند و آدم خوباش ریش با چشمای ترجیحا" آبی!}شاید مثل پوپک گلدره تصادف کنند و برن تو کما و دیگه در نیان، شاید مثل زهرا امیرابراهیمی فیلم پورنوی بیست دقیقه ایشون در بیاد، شاید مثل عاطفه نوری فیلم رقاصی پارتی خصوصیشون در بیاد، شاید آخرش زلزله هشت ریشتری بیاد و پایانش تغییر کنه و هزار تا شاید دیگه! گفتم پایان، یاد زیر تیغ افتادم که پایان این یکی هم لو رفت و گویا قاتل، عمو بدجنسه بوده.

۳.موهامو زدم اساسی.الآن من هم مقبولیت اجتماعی دارم هم دیگه هپلی هپو نیستم! شدم از این پسرای گوگوری مگوری که در شرف شاگرد دوم شدنند.

۳.حیف شد ته دیگ سوخت. پست آخرشو هستم.