فرض کنیم دستی از غیب برسد و مطمئنمان کند آن دختر واقعا" زهرا امیر ابراهیمی بوده.همان هنرپیشه ای که در سریال نرگس مدام در حال لب ورچیدن و اشک و اه است و حالا به نوع دیگری مشغول لب ورچیدن و آه و اوه است.در اینصورت بهانه ی "یعنی واقعا" خودشه؟" را برای دیدن یک فیلم پورنوی وطنی از دست میدهیم و از شکاکیتمان سرخورده میشویم{تز}.حالا فرض کنیم همان دست از غیب بیاید ولی این بار مطمئنمان کند آن دختر به هیچ وجه زهرا امیرابراهیمی نبوده و نیست.در اینصورت هم باید بار یک سرخوردگی دیگر را به دوش بکشیم که "ولی اگه واقعا" خودش بود چی میشدها!"{آنتی تز}این یکجورهایی شبیه مفهوم دیالکتیک است که روشی است برای فهم واقعیت با حرکت سه مرحله ای از تز و آنتی تز به سنتز. من شخصا" فیلم را ندیده ام و علاقه ای هم به دیدنش ندارم.این را از روی منورالفکری نمیگویم فقط هنوز مطمئن نیستم که اگر روزی از من هم فیلم پورنویی در بیاید دوست دارم چهارمیلیارد تومان گردش مالی داشته باشد یا نه!و چون در مورد خودم تصمیمی قطعی نگرفتم نمیتوانم در مورد بقیه هم این جنایت را انجام بدم.

پ.ن:نگاه امانوئل کانتی به همین قضیه.