ببین آقای علی آبادی، این پروفسور دادکان و برانکو و علی کریمی و علی دایی و نصرتی و میرزاپور به تنهایی برای تر زدن به هر تیمی کافی اند.این عادلانه نیست که همه شان در تیم ملی ما باشند و با اعصاب ما بازی کنند. حیف ان قتی که گذاشتیم بازیهایشان را دیدم.اصلا" به امید قهرمانی آتزوری های ایتالیا! گور پدر کبوتران سفید.

مادر گرام به خاطر یک کار اداری دارد میرود ژاپن و بعد هم اسپانیا. آخرین باری که اسپانیا بود المپیک ۹۲ ی بارسلون بود که برایمان دو تا عروسک نماد المپیک را آورد.مجبوریم تا مدتی هنرمندیهای پدر گرام،پیتزاپز محل و خواهر گرام را تحمل کنیم.

پ.ن:هدف از نوشتن این پست این بود که نهایتا" ما خیلی باکلاسیم.

بی بی سی دیروز داشت مونیخ را نشون میداد.بابا این مکزیکی ها توی آلمان از ایرانیها بیشترند! هر جا را که دوربین میگرفت یک مکزیکی با پرچم وایساده بود. امیدوارم حداقل نبازیم تا مشت محکمی بر دهان استکبار و بعد جهانیان زده باشیم و زهره چشمی هم از پرتغال استعمارگر بگیریم و روح شاه عباس کبیر را شاد کنیم.سر درس هم تا اطلاع ثانوی گرد میباشد.

جام جهانی؟ خوب ما که بخیل نیستیم اصلا" به امید قهرمانی! قرار شد بچه ها بروند بهارستان چند تا پرچم بگیرند برای روز مبادا توی دانشگاه بگذاریم توی دفتر انجمن اسلامی ای که نداریم!برای نظرسنجی هم رفتیم از همه ی سیستمهای سایت دانشگاه به علی کریمی در رای گیری فیفا رای دادیم تا رونالدینیو سوسک شود.

همان احساسی را به ابراز احساسات الکی دارم که به کلم پلو دارم.

همچنین به استاد و امتحانی که فردا دارم.

اگر قرار بود برای همه ی عمرت با یک احساس زندگی کنی کدام را انتخاب میکردی؟ شمع گل پروانه بازی را بی خیال شو و نگو محبت چون انوقت هر کس هر بلایی سرت میاورد نمیتوانستی متنفر بشی. من به شخصه ترس را ترجیح میدم شاید هم ...چه میدانم.

دیشب داشت تظاهرات همجنس گراها برای قانونی شدن ازدواجشان در رومانی را نشان میداد و از ان طرف هم طرفدارهای کلیسای کاتولیک امده بودند به مخالفت با اینها که و زد و خورد شده بود و پلیس هم ریخته بود د بزن. توی دلم گفتم اینجا ملت برای چه چیزهایی کتک میخورند و این احمقهای زردنبو برای چه چیزهایی!

۱.وقتی همه ی ترم را به کل کل کردن با اکثر استادهایت سپری کرده باشی حالا مجبور میشوی همه ی تعطیلاتت را صبح تا شب پای Word بشینی و مثل ان حیوان نجیب انواع و اقسام تحقیقاتی را که خودت هم چیزی ازشان سر در نمیاوری را برای درسهای عمومی در پیتت تایپ کنی. باشد که رستگار شوی و نمره بگیری.

 

با بچه ها داشتیم جلوی دکه روزنامه فروشی اظهار نظر میکردیم که من به تیتر یکی از روزنامه های سیاسی مثل احمقها بلند بلند واکنش نشان دادم که آخر...%*#&@! مهمتر از این چیزی در مملکت نیست که علیهش تظاهرات کنید؟ قبل از ان هم داشتیم درباره ی مهدوی و کیا و دختری که خلاصه توی آلمان میگویند صیغه کرده صحبت میکردیم. یک دفعه یکی از پشت مچ دستم ر گرفت و گفت من یک سوالی داشتم.حالا تیریپ لباس روی شلوار و ریش توپی.گفتم بیا شانس نداریم که حالا جلوی دانشگاه خفتمان را گرفتند.در همین حواشی بودم که گفت من علوم سیاسی میخوانم و میخواستم ببینم جریان مهدوی کیا چی بوده.معلوم بود از این بچه های ساده شهرستانی بود. نفس راحت کشیدم!

پ.ن: این تبلیغ ک.اندوم در PMC هم چه چیز خنده داری است. بار اولش انگلیسی بود و کسی زیاد نمیفهمید حالا برداشتند دوبله ش هم کردند که عزیزم من از هر کدام دوازده تا میخوام!

پ.پ.ن یوسف یوسف پشندی همون پیرمرد بامزه و بی دندانی که با مهران مدیری بازی میکرد و همیشه دیالوگهاش یادش میرفت...هم رفت.

خوب میدانستم در دانشگاه ماست...بعد یکسال دیدمش داشت خیابان را رد میشد. دوباره همه چیز زنده شد.ناومدم جلو بپرسم چه خبرهای جدید از آنها و اینها و خودش.هر چه باشد به درد من نمیخورذ. دستهایم را فشردم به ته جیبم.

اگر هانا-بی Hana-Bi ساخته ی تاکشی کیتانو کارگردان عجیب و دیوانه ی ژاپنی و برنده نخل طلایی ونیز را دیشب جمعه از کانال چهار ندیدید حتما" پنجشنبه این هفته دور و بر ساعت سه تکرارش را ببینید. هانابی در زبان ژاپنی به معنای " آتش بازی" یا همان شکل اولیه گل مانندی است که مواد آتش بازی در ابتدای انفجار در آسمان میسازند. عاشقانه ای عجیب...نیشی یک پلیس است که همسرش در انتظار مرگ ناشی از سرطان خون است.یکی از همکارهای نیشی درعملیاتی صدمه می بیند و برای همیشه ویلچر نشین می شود و کمی بعد هم خودکشی میکند.نیشی که خودش را در فلج شدن همکارش مقصر میداند سعی میکند هرطور شده به او کمک کند.در همین گیر و دار نیروی پلیس را هم ترک میکند تا مدت بیشتری را با همسر رو به مرگش بگذراند.در هر حال جریاناتی پیش میاید که نیشی را به خاطر چیزهای درستی که بهشان عشق میورزد مجبور به گرفتن تصمیمات اشتباه برای انجام کارهای اشتباه تری میکند که مثل یک مارپیچ او را در خود فرو میکشند و نهایتا" هم یک تراژدی را رقم میزند.به صحنه های شلیک و پاشیدن خون و کم دیالوگی بازیگرهای فیلم، مکثهای فیلم روی فضاهای خالی و تدوین حیرت انگیز،عشق نیشی به زن رو به مرگش، به ان نقاشی های عجیب و پرمفهوم و شاهکار صحنه ها، صحنه ی آخر که از بالا دریا را نشان میدهد و صدای امواج و صدای شلیک مخصوصا" دو تا تیر و قطع شدن صدای دریا...دقت کنید.

 

این مسئله ی توقیف روزنامه ی ایران و زندانی شدن مانا نیستانی کاریکاتوریستی که خیلی وقتست کارهایش را میشناسیم و در ادامه آن شورشهای تبریز خیلی خیلی بوی سیاسی کاری میدهد. این را باید در نظر گرفت که روزنامه ایران این روزها تریبون رسمی دولت شده است و طبیعتا" یک سری آدمها که خوب یا بد همیشه دنبال تسویه حسابهای شخصی بوده اند فرصتی گیرشان امده و دارند حسابی تاخت و تاز میکنند و بیچاره مانا نیستانی که دارد قربانی میشود. این روزها درعین بایکوت خبری صدا و سیما خیلی غیرعادی و بزرگ به این مسئله پرداخته می شود در صورتیکه تنها لفظ ترکی که در این ده پانزده تا کاریکاتور کودکان وجود دارد لفظ " نَمَنَه " بود.حالا که چی!