از وسطهای بلوار فردوس تا خود پل ستارخان ما را چونان غلامی زنجیری پیاده کشاند تا یک شال صورتی را پانصد تومن ارزانتر از دستفروشهای شب عبد بخرد. بعد که آوردمش هایدای فلکه اول مهمانش کردم گفت مزه ی گوشت لخم (؟!) میدهد و حالم را به هم می زند و من در ان دقایق فقط به این فکر میکردم که عجب غلطی کردم وقتی همه رفتند شمال گفتم میمانم منزل تا مامان گرام تنها نماند.

من دارم صرفه جویی می کنم که برای نمایشگاه کتاب بتوانم خودم را به شیوه مسالمت آمیزی خفه کنم.من همین فضای نمایشگاه را دوست دارم بشینم لب استخرش ساندویچی گاز بزنم و بعد سر ظهر درکنفرانسهای با کلاسش حضور به هم برسانم.پارسال دردوران انتخابات رفته بودم غرفه شرق.شلوغ بود.دکتر معین امده بود. کناریم پرسید کیه این؟ گفتم داداشت رییس جمهور آینده.گفت زپرشک.نگاهی به صورت بن لادن وارش انداختم و به دموکرات منشی دعوتش کردم.

سر جریان پتیشن برای روزنامه ی دانمارکی خواندم امیرمهدی خیلی زحمت کشیده. هفته ی پیش گفتم سری به سایتش بزنم و تشکر کنم. همان روز عصر دیدم  کامنتی گذاشته برای من. گفتم دستخوش. من از ان موقع که در جام جم فانگلیش می نوشتی می خواندمت ولی چه تله پاتی ای شد.

راستش من اینجا را دوست دارم چون به هر کس دلم میخواهد می پرم و به هر کس هم دلم میخواهد اظهار علاقه می کنم بعد هم خسته می شوم می نشینم سر جایم به این فکر میکنم که زیاد هم روبراه نیستم.

دستخوش بابا! به دفتر  من سر و سامون دادن را یادت رفت.همانجوری خط خطی ماند.

.پ.ن: طبق ماده هستم بند بیست و سوم خلقت، هر بلاگری که تعطیل کند روزی بر میگردد حالا شاید نه سر جای خودش ولی بر میگردد مگر اینکه دختری باشد که با یکی از خوانندگانش ازدواج کرده.

برای من که مهم نبود ولی یک کم نگران شدم ان دخترکی که نشسته بود کنار آن یارو ریشوئه تو نباشی. از پشت خیلی شبیهت بود. آخرش یارو ریشوئه داشت شاکی میشد.بعد که بلند شد دیدم تو نبودی. عرق سرد کردم.یکی طلبت از همین جا.